Selamün aleyküm ve rahmetullahi ve berekâtühü.
Nasılsınız?
A’râf Suresi 201. Ayet
“Takvâ sahipleri kendilerine şeytandan bir vesvese dokunduğunda Allah’ı hatırlarlar; işte o zaman gerçeği açıkça görürler.”
Bu ayet, şeytan karşısında, diğer insanlardan farklı olarak takva sahiplerinin hâlini anlatır:
Takvâ sahiplerine de vesvese gelir ama kalplerine yerleşmez.
Allah’ı zikrederek, istiğfar ederek ve tefekkür ederek kendilerine gelirler.
Basiretleri açılır, hakkı bâtıldan ayırırlar.
Bu ayet mümine şu yolu gösterir: Vesvese geldiğinde panik yapma, Allah’a sığın. Kalbini zikir ve Kur’an ile canlı tut. Günahı küçümseme.
Yaşantınızda nice ihtiyaç duyduğunuz anlar geçmiş, öfkelenmişsiniz, sıkıntıya girmişsiniz ama hiç sığınmaya girişmemişsiniz. Neden?
Sebep şu; sığınmaya hazır ve sığınmayı başarabilme, onu kullanabilme fırsatını Allah azze ve celle müttakilere nasip ediyor.
Kuran’da Hazreti Meryem’i görüyoruz. Dakika bir, hemen ” inni eûzu bir-Rahmân” Ben Rahman’a sığınıyorum dedi.
Hazreti Yusuf’u görüyoruz. Ortamı şehvet bastırmışken o müttakî olduğu için “meâzallah” diyor. Allah’a sığınırım diyor. Çünkü önden bir hazırlık ile bu üst düzey imkan kazanılıyor.
Ama sen bu imkanı gördüğün yerde atmışsın, yanına bile almamışsın, umursamamışsın, verilirken bile, işime yaramaz benim gözüyle bakmışsın, onu göz bebeği gibi korumamışsın, onunla irtibatını, başta namaz ve diğer ibadetler olmak üzere Cenab-ı Hakk’a karşı bir ilgi ile muhafaza etmemişsin. İşte bu refleks belli bir zindelik / iman / takva gerektiriyor…
Selamün aleyküm ve rahmetullahi ve berekâtühü.
Ahi Kul Ahmet